HET
WAFELHUISJE EIND 40er
JAREN
Hier zat dus een jong Antwerps gezin met één kind in een verlopen badstad....
De Zeedijk was copmpleet vernietigd, de villa's omgebouwd tot
een stuk Atlantikwall,volledig
geplunderd en dichtgespijkerd met
houten planken.
De zeedijk zelf was doorkerfd met loopgrachten en putten.
Er was enige vierkante meters vrijgemaakt tussen
zgn. Rommel-asperges die de Geallieerden gingen tegenhouden bij een mogelijke landing...De zgn. rampen waren allen verboden terrein, de trappen
neergehaald.
Wat een klein
jongetje niet weerhield van met kleine steentje te gaan gooien- als voelde hij
zich een klein Duimpje
Bakkersramp
1944
Maar het toerisme – of beter het bezoek aan de stukgeschoten
kust (ramptoerisme is van alle tijd!)
Ging vrij snel terug op gang. De mensen hadden ontspanning
nodig
Het oude taverne van Charles Riozzi werd vluchtig een WafelSalon/Salon
de Gaufres met bijna alles in het Frans
– hoe kon het toen anders. De onmiddellijke buurmannen waren Traiteur Louis,
Vins Margaux, Parfumerie Nationale, Lectures Générales en zo meer..
De Eigenaars van het Wafelhuisje
De taken waren goed verdeeld! Mevrouw Geuens deed het
algemeen bestuur,het aannemen van het personeel, de boekhouding en de aankoop van het materiaal. Jacques Rom
was in de week afwezig, journalist zijnde, maar nam op zich de belastingen, RMZ
en andere rekening te betalen.Wat hij met veel zekere creativiteit deed zodat
de instelling steeds in ademnood verbleef ondanks het zeer hoge zakencijfers Hij
liep heel de familie af op zoek naar geld. Mariette had de handen vol met de
opvoeding van 3 jongens en met liggen bruinen op het strand. Er was ook nog een
zuster van Joske –zoals ze genoemd werd – Alice; maar wij noemden haar Taty...
.
Het interieur – dat in den beginne zelfs werd vergroot – was
om het beleefd te zeggen kitscherig in hoge mate, maar misschien was het juist
dat knullige wat het publiek zocht ?
Er waren spiegels rondom en houten banken met hartjes in
gegraveerd. Maar ook mase kussens. Een
Elektrische pick-up stond er opgesteld en speelde ‘De Blauwe Donau’ en
‘Frankie Laine ‘
Maar het geheel werd letterlijk overschreeuwd door de
warm-water geiser die kokend damp bezorgde voor de succulente hoogbouw koffiefilters!
Dame Alice zat als een kapitein achter haar toestel: zij was een rasechte
Blankenbergse. Haar hulp; Raymonda was van Uitkerke en gehuwd met een
Engelsman.Haar koninkrijk was den ‘office’ waar ze patroneerde in een lederen
voorschoot en afwaste met zand en soda...Naast het koffiemachine waren grote
bakken in metaal waar blokken ij ’s morgens in gekapt werden om bier en limonade koel te houden Zij werden gebracht door mysterieuze figuren met
zakken over hun hoofd die klompen
optilden en de zinkbakken in donderden.... Dit met vervaarlijk
nijptangen waarmee zij die lood zware
vrachten in die zware zinken bakken donderden.
De instelling had 2verdiepingen en mansardes. Vreemd voor
deze tijd, maar er was alleen stromend water tot op de 1ste verdiep.
Nog als overschot van de oorlog, waren alle ramen verduisterd door zwaar donker papier dat dienst deed als
een store.
Tussen de 1ste en de 2de verdieping
was –een innovatie in die tijd! –een neon-lichtreclame die een rode schijn
afwierp. Soms sprongen er vonken uit en kraakte hij vervaarlijk. Maar je het
was ‘iets’ nieuws...en dat mocht dan! En, oh ja, de tekst was in het Frans
natuurlijk...
En hier de ‘werkers van de volle dag’ De bakkers,
diensters,toiletdame; ‘den office’.
3de van links is ‘Diane’ – zij zou later de
laatste eigenares zijn. Zij was in 2012 nog in leven...
De bakker met de schuine pet was Roger. Zeer bedreven maar
ook groot liefhebber van spiritualiën. Hij verliet ’t Wafelhuisje om
zelfstandig een bakkerszaak te openen in Oostende.Ze was vrij vlug failliet en
Roger werd met open armen terug ontvangen!
De volgende dame met het gebloemde kleed was Amélie, ons
kindermeid. Zij was van Puurs en ontzettend gedevoueerd. Wij durfden ze wel
plagen en ook Taty had er de hand van weg.
De twee volgenden zijn Alice (van het koffiemachine) en
Raymonda.
Het was allemaal een gezellige boel en er werd veel gelachen! Toch was mijn grootmoeder Joske bekend voor haar stiptheid.
Zoals gezegd was de zaak een succes en enkele foto’s kunnen
dat bewijzen.
Helaas! Er is ook een tijd van gaan! En “Het Wafelhuisje”
zit er erg verkommerd en vervallen uit op de huidige dag!
Het is afwisselend een hamburger-restaurant geworden en een Chinese (?) outlet. Het staat nu al vele jaren te koop: geen prijs bekend,
navraag op het immobiliënkantoor...
...
Posts
Geen opmerkingen:
Een reactie posten